زینب شهی‌زاده، صنعتگر و بافنده کپو در روستای گردشگری پامنار، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با اشاره به بیش از سه دهه فعالیت در این هنر سنتی، اظهار کرد: از ۱۵ سالگی بافت کپو را آغاز کرده‌ام و اکنون حدود ۳۰ سال است که به این هنر مشغول هستم.

او افزود: در گذشته بیشتر محصولات را برای فروش در نمایشگاه‌های صنایع‌دستی تولید می‌کردیم و مشتریان خاص خود را داشت، اما با رونق گردشگری در روستای پامنار، گردشگران نیز به خرید کپو و دیگر صنایع‌دستی بومی علاقه‌مند شده‌اند و این موضوع به افزایش فروش کمک کرده است.

این بافنده کپو درباره تأمین مواد اولیه گفت: بخش عمده مواد اولیه از گیاهان بومی منطقه تهیه می‌شود، هرچند کرک نخل به میزان محدود در  وجود دارد و گاهی ناچاریم بخشی از مواد اولیه را از خارج از روستا تأمین کنیم.

شهی‌زاده با بیان اینکه دارای کارت صنعتگری و بیمه صنایع‌دستی است، تصریح کرد: تاکنون از تسهیلات و وام‌های حوزه صنایع‌دستی استفاده نکرده‌ام و فعالیت ما به‌صورت کارگاه خانگی انجام می‌شود.

او با اشاره به آموزش این هنر به دیگران اظهار کرد: افراد مختلفی را آموزش داده‌ام، اما متأسفانه استقبال نسل جوان از یادگیری کپو نسبت به گذشته کمتر شده و بیشتر تمایل دارند تحصیلات دانشگاهی را دنبال کنند.

این صنعتگر درباره تولیدات خود گفت: بیشتر تولیدات به‌صورت سفارشی انجام می‌شود و نقوش سنتی را از نسل‌های گذشته آموخته‌ایم، اما در صورت ارائه طرح‌های جدید نیز توان اجرای آن‌ها را داریم.

شهی‌زاده با اشاره به تغییر سلیقه بازار افزود: امروزه محصولات تزئینی مانند دیوارکوب‌های کپو بیش از نمونه‌های قدیمی و کاربردی مورد استقبال قرار می‌گیرند و بخش عمده سفارش‌ها نیز مربوط به همین محصولات است.

او درباره فروش اینترنتی محصولات نیز گفت: هنوز استفاده از فضای مجازی و ابزارهایی مانند اینستاگرام و سایت‌های فروش در میان بسیاری از صنعتگران روستا چندان رایج نیست و ظرفیت توسعه در این زمینه وجود دارد.

بافنده کپو در پایان با استقبال از ثبت جهانی روستای پامنار تأکید کرد: خانواده ما همواره در توسعه گردشگری روستا همکاری کرده‌اند و معتقدم ثبت جهانی پامنار می‌تواند فرصت‌های اقتصادی و شغلی بهتری برای مردم، به‌ویژه جوانان، فراهم کند و آینده صنایع‌دستی و گردشگری این روستا را روشن‌تر سازد.

انتهای پیام/